మా పల్లె అందాలు అనుభవాలు


మా పల్లె అందాలు అనుభవాలు 

“నేను ఇండియా  వస్తున్నాను, కుదిరితే కలుద్దాం,” అనగానే నీ డేట్స్ చెప్పు అని తన ప్రయాణానికి టికెట్స్ బుక్ చేసుకున్న జయతికి బోల్డు థాంక్స్ లు. థాంక్స్ ఫర్ కమింగ్ అని నేనంటే — థాంక్స్ ఏమీ కాదు ప్రవీణ, మనమందరం ఆస్వాదించాం అని తనన్నా కూడా థాంక్స్ చెప్పాలి. ఎందుకంటే  జయతి రాకపోయి ఉంటే ఊరెళ్ళి వచ్చేదాన్నే కానీ ఈ ఎక్స్పీరియన్స్  మిస్ అయ్యేదాన్ని.

అసలే మన తోకలకి పొడుగెక్కువ, అందులోనూ నా డియర్ డార్లింగ్ చైతు పక్కన ఉంటే తోకలు వంకర టింకరలు తిరిగి అల్లరల్లరి చేస్తుంటాయి. అంతక ముందు రోజు 24 గంటలు సాగిన మా కబుర్లకు కామా పెట్టి   కొనసాగింపుగా నాతో పాటూ ఊరు వచ్చిన  చైతుకి కూడా చిన్ని థాంక్స్. ( పాపికొండలు ఆశ పెట్టావ్ నాకు, అది తీరాక అప్పుడు చెపుతాలే పెద్ద థాంక్స్ )

ఇంక, మా అల్లరి పిడుగు — వీడిని, వీడి అల్లరిని  ఇంట్లో భరించలేం  కానీ బయటకు తీసుకెళ్తే బాగానే ఉంటాడు, మనల్ని ఇబ్బంది పెట్టడు,  ఎంజాయ్ చేస్తాడు. మనం తినే అన్నం ఎక్కడనుంచీ వస్తుందో తెలుసుకోవటంలో చిన్నోడి ఆసక్తి, పశువులను తాకుతూ వాటికి గడ్డి తినిపించటంలో వాడి ఆనందం — lovely expressions to see.

“He only had more fun, not me. You cheated me,” వీడి బ్రదర్ కి హ్యాండ్ ఇచ్చి వీడినొక్కడినే  తీసుకెళ్ళిన పాపం సాధింపులా ఇప్పటికీ  నన్ను సతాయిస్తూనే ఉంది. వచ్చే ఏడాది వీడిని తీసుకెళ్ళి ఊరు చూపించే దాకా సాగే హింస ఇది, తప్పదు ఈ నస నాకు 😦 .

“వద్దులే మావయ్య, నీ  పనులన్నీ డిస్టర్బ్ అవుతాయి,”  అని వారిస్తున్నా కూడా వినకుండా, “మీకు ఎక్కడికి వెళ్ళాలో తెలీదురా తల్లీ, నేను తీసుకెళ్తానులే, ” అంటూ మమ్మల్ని  పొలాలకు తీసుకెళ్ళిన మావయ్యకు ఎన్ని థాంక్స్ చెప్పుకున్నా తక్కువే.  మాకు తెలీదు అనేకంటే, ముగ్గురం ఆడపిల్లలం వెళుతున్నాం అనే కన్సర్న్ ఎక్కువ ఉంటుంది మావయ్యకు.

అలా నేను, చైతు, జయతి, చిన్నోడు, మావయ్య బయల్దేరాం మా ఊరు. మేము చిన్నప్పుడు ఆడుకున్న ఊరు , నాకు ఎన్నో బాల్యపు జ్ఞాపకాలను కానుకలుగా ఇచ్చిన  అమ్మమ్మగారి ఊరు.

పొద్దున్నే ఉండే పొగమంచు మిస్ అవ్వకూడదు అనుకున్నాం.  ఆత్రంలో అందరం ముందే మరి :). తెల్లారకముందే… ఇంకా ముందే, నాలుగు గంటలకల్లా డ్రైవర్ ని రమ్మన్నాం. అంత పొద్దున్నే ఎందుకు అన్నా కూడా వినకుండా, పాపం మావయ్యను కూడా నిద్ర లేపేసి నాలుగున్నరకల్లా బయల్దేరిపోయాం.  ఆ రాత్రంతా excitementతో నిద్ర పడితేగా!   ఆ ఊరుతో అల్లుకున్న  ఎన్నో అందమైన జ్ఞాపకాలు, కొన్ని కొన్ని కలత ఆలోచనలతోను నిద్ర పట్టలేదు నాకు.

ఇక్కడ చూడాలి మా ఇబ్బంది….. రోడ్లన్నీ ఖాళీ, కారేమో రయ్యిన దూసుకుపోతోంది, ఎంతకీ వెలుగు రాదే!  కారేమో వెళ్ళిపోతుంది, వెళ్ళే దారిలో అన్నీ ఊర్లు — కనిపించవు, చీకటి.  మేముగ్గురం ఒకరి మొహం ఒకరం చూసుకుంటూ, టూ మచ్  చేసాం కదూ అని నవ్వుకున్నాం.  పోనీ కారు పక్కన ఆపేసుకుని వెయిట్ చేద్దామా అనుకుంటుండగానే లైట్స్ తో బాగా డెకరేట్ చేసిన గుడి కనిపించింది. భలే భలే అనుకుంటూ అక్కడ దిగాం. దైవభక్తుడైన మావయ్య హ్యాపీ, ధనుర్మాసం దేవుడి దర్శనం చేసుకుని రండి అన్నాడు.

గుడిలోనుంచీ వినిపిస్తున్న మంత్రాలు, గంటల చప్పుడు, చిరుచలి భలే ఉంది. గుడి ముందు అప్పుడే ఒకావిడ గొబ్బెమ్మలను చేస్తుంది.  ఆవిడతో కొన్ని ముచ్చట్లు చెప్పి గొబ్బెమ్మలపై ముగ్గుతో గీతలు గీసి, పసుపు కుంకుమ పెట్టి, బతిపువ్వులు  పెట్టాం.

దైవదర్శనం చేసుకుని బయల్దేరే టైంకి చెరుకు బళ్ళు ఎదురయ్యాలి. అందులో ఓ బండిని ఆపి చిన్నోడిని ఎక్కించి, వాడితో పాటూ నేను ఎక్కేసి సంబరపడ్డాం. ఫోటోలు తీస్తుంటే ఆ బండి నడిపే ఆయన ఇంకా సంబరపడిపోయాడు.

గంపలను తలపై పెట్టుకుని వెళ్ళే స్త్రీలు, సైకిళ్ళు తొక్కుకుంటూ వెళ్ళే పురుషులు — Day starts much early for many people.

అక్కడనుంచి బయల్దేరి ఇంకాస్త దూరం వెళ్లేసరికి,  దూరాన చలిమంట కనిపించింది. మరి కనిపించదేమిటి ఇంకా అంత  చీకటిగా ఉంటే 😛 .  ఆ మంటలో మా వంతుగా కొంచెం ఎండుగడ్డి వేసి, మేము కూడా చలికాసుకున్నాం.

అప్పటికి కాస్త కాస్త వెలుగు రావటం మొదలుపెట్టింది. దారిలో కనిపించిన చేపల వెండర్. ఈ ఫోటో  ఆయనకు చూపించు అంది జయతి. నేను కెమెరాలో ఫోటో చూపించాను, ఒక చక్కటి  నవ్వు  అయన మోహంలో.

DSC_0150

అప్పటికి వెలుగు వచ్చేసింది, మేమూ  ఊరు చేరుకున్నాం. ఒకసారి అమ్మమ్మ తాతయ్యలకు కనిపించి పొలం వెళ్దాం అన్నాడు మావయ్య.  అమ్మమ్మ నన్ను దగ్గరకు తీసుకుంటూ కళ్ళు తుడుచుకుంది. మా అందరినీ చూసి సంతోషపడ్డారు వాళ్ళిద్దరూ. టిఫిన్ తిని వెళ్ళండి అని గొడవ చేసింది అమ్మమ్మ.  “అమ్మమ్మ..ప్లీజ్..ప్లీజ్.. వచ్చి తింటాం. మంచు కరిగిపోతుంది,” అంటూ హడావుడిగా వెళ్ళిపోయాం.

It was just a perfect time when we reached the fields. చుట్టూ కమ్ముకున్న మంచు, ఆ మంచును కరిగిస్తున్న లేలేత  కిరణాలు, మేఘాల చాటు నుంచి వస్తున్న సూర్యుడు. పొలం గట్టుపై తూర్పు దిక్కుకి   నడుస్తూ ఫోటోలు తీసుకోవటం. ఆ అనుభూతిని చెప్పటానికి నా దగ్గర మాటలు లేవు.

తొలిమంచు కరిగింది తలుపుతియ్యవా ప్రభూ”

DSC_0183

“ఇల గొంతు వణికింది పిలుపు నీయనా .. ప్రభూ”DSC_0182

“నీ దోవ పొడవునా కువ కువల స్వాగతం” DSC_0180

“నీ కాలి అలికిడికి మెలకువల వందనమూ”DSC_0175

“తెలి మంచు కరిగింది తలుపు తీయనా .. ప్రభూ !”DSC_0181

“ఈ పూల రాగాల పులకింత గమకాలు”

DSC_0233“గారాబు కవనాల గాలి సంగతులూ”

DSC_0230  DSC_0240DSC_0251

“భూపాల నీ మ్రోల ఈ వేల గానాలు ” DSC_0252  DSC_0257 DSC_0259 DSC_0264 DSC_0267 DSC_0276

“నీ రాజసానికవి నీరాజనాలూ”

DSC_0281  DSC_0300 DSC_0303 DSC_0317

DSC_0325ధరణి ఆణువణువూ సూర్యుడి తొలికిరణాలకు స్వాగతం పలుకుతున్నాయి

DSC_0165

DSC_0255

“నీ చరణ కిరణాలు పలుకరించినా చాలు ”
DSC_0161DSC_0169

“పల్లవించును ప్రభూ..పవళించు భువనాలు..భాను మూర్తీ”

DSC_0190

DSC_0174

“నీ ప్రాణకీర్తన వినీ..పలుకనీ..ప్రణతులని..ప్రణవ శృతినీ”

DSC_0185

“పాడనీ ప్రకృతినీ ప్రధమ కృతినీ”

సూర్యోదయాన్ని చూస్తూ ఆ పొలం గట్టున నడుస్తూ క్షణానికో ఫోటో తీసానో ఏమిటో! అన్ని వందల ఫోటోలలో నుంచీ సెలెక్ట్ చేసుకోవటం నా వళ్ళ కాదు బాబోయ్…చేతికి  వచ్చినవి పోస్ట్ చేసేస్తున్నా.

“పసిడి కిరణాల పడి పదును దేరిన చాలు..తలయూచూ”

“తరలనీ దారి తొలగై రాతిరినీ”…..

పంట కాలువ, కాలువలో ప్రతిబింబిస్తున్న సూర్యుడు

DSC_0246DSC_0249

“పసరు కవనాలలో పసి కూన రాగాలు”

ఆ పొలం పక్కనే ఓ చిన్న ఇళ్ళు , అందులో భౌ భౌ అని అరుస్తున్న కుక్క. మా అల్లరోడు ఆ కుక్కని ఫ్రెండ్ చేసేసుకోవాలని డిసైడ్ అయిపోయాడు. సీతయ్య ఎవరి మాట వినడు టైపు కదా మరి ఇంకో పొలానికి వెళ్దాం పదరా అంటున్నా కూడా ఆ కుక్క చుట్టూ ప్రదక్షణాలు చేస్తున్నాడు. ఆ ఇంట్లో ఉండే వారు బయటకు వచ్చి ఇలా సాయం చేసారు…It’s a process of making a friend, it’s not difficult. ఎవరికైనా స్నేహహస్తం జాపటం ఎంతో తేలికని బహుశా పిల్లలకు తెలిసింతగా మనకు తెలియదనుకుంట.

It’s a slide show down.

This slideshow requires JavaScript.

పల్లెకారులు కొందరు ఇక్కడ. అక్కడ వంతెనపై బ్రష్ చేసుకుంటూ కబుర్లు కూడా చెప్పేసుకుంటున్నారు 🙂

ఆ పై ఫోటోలో ఉన్న  చిన్న బడ్డీ కొట్టులో గొట్టాలు కొనుక్కుని, వేళ్ళకు తగిలించుకుని తింటూ పుల్లైసులు, జీడీలు, మరమరాలు, అటుకులు తిన్న చిన్ననాటి కబుర్లు గుర్తుతెచ్చుకున్నాం.

ఈ కాలువ గట్టున కాసేపు గడిపి ఇంటికి వెళ్ళాము.

“టిఫిన్ ఆలస్యం అయిపోయింది, అందరికీ ఆకలి వేసేస్తూ ఉంటుంది,”  ఇంటికి రాగానే  అమ్మమ్మ కంగారు పడిపోతుంటే, “మా మనసులు, కడుపులు అన్నీ నిండిపోయాయి అమ్మమ్మా,” అన్నాము.  అమ్మమ్మ ఎక్కడ హైరానా పడుతుందో అని అమ్మ కూరలు అవి వండి ప్యాక్ చేసి ఇచ్చింది. “మీ అమ్మ చెపితే వినిపించుకోదు, ఆ మాత్రం వండలేనా ఏమిటి? పిల్లలకు వొండి పెట్టుకోవటం ఆనందమే, ” అంటూ నాకెంతో ఇష్టమైన కజ్జికాయలు, ఇంకా వెన్నుండలు, చెక్కలు నింపిన  డబ్బాలు మా ముందు పెట్టింది.  ఎందుకమ్మమ్మా ఇవన్నీ వండావు అంటూనే డబ్బాలపై దండయాత్ర చేసాం.

DSC_0457ఆ పెరట్లోని ప్రతీ ఆకు, మొక్క, చెట్టు, పువ్వు నాకు పరిచయమే ఆ అరుగులపై  దొర్లిన క్షణాలు                                     చెప్పుకున్న కబుర్లు, నేస్తాలతో ఆడిన ఆటలు                     ఊగిన ఉయ్యాల, చదివిన పుస్తకాలు,ఎర్రగా పండిన గోరింటాకు
వెన్నెల్లో వేసిన మంచాలు,అమ్మ పాత జడగంటలు                    అమ్మమ్మ గోరుముద్దలు, మామయ్య ముచ్చట్లు             లక్కపిడతల్లో వండిన వంటలు,ధాన్యం బస్తాలఫై  చేసినడాన్సులు వెతికిన కొద్దీ అలమ్మర్రులో కొత్తగా దొరికే వస్తువులు                 తొంగి తొంగి చూసిన బావి, నీళ్ళు నేనూ తోడతా అని చేసిన అల్లరిగడ్డి  తినిపించిన గేదెలు, కోళ్ళతో అడిన కబాడీ, గుడ్డు కోసం వెతుకులాట, కుండలో చల్లని నీళ్లు                      అమ్మానాన్నల పెళ్ళీ ఫోటో…..It’s an endless list.

I am so mad about about place, this is my 4th or 5th post about this village 🙂

మంచో చెడో సమాజం ఎప్పుడూ మారుతూనే ఉంటుంది. కొన్ని మార్పులు గతపు అస్తిత్వాన్ని కూల్చేసి  కేవలం జ్ఞాపకాలుగా మిగిలిపోతాయి. అమ్మ చిన్నప్పుడు ఉమ్మడి కుటుంబంతో సందడిగా ఉండేదంట. ఆ తర్వాత అందరూ తలా ఓ దిక్కు పట్నాల వైపుకు వెళ్ళిపోయినా,  మా చిన్నప్పుడు పాడిపంటలతో కళకళలాడుతూ ఉండేది. మా వేసవి సెలవులు ఇక్కడే గడిచేవి. ఇప్పుడు, మేము పట్నాలు దాటి ఇతర దేశాలు వెళ్ళిపోయాం.  మా పిల్లల చిన్నప్పటికి వచ్చేసరికి ఈ ఊరు, ఇళ్లులు కళ, జీవం కోల్పోయి కేవలం గత వైభవపు జ్ఞాపకాలుగా మిగిలాయి . ఆ తర్వాత అసలు ఆనవాలు లేకుండా పోతాయా…ఏమో!  ఒకప్పటి మా అనుబంధపు తీగ ఇంకా అలా ఉండబట్టి ఊరు ఊరు అనుకుంటున్నామే కానీ, పల్లెలపై ఎవరికి ఆసక్తి ఈరోజుల్లో.

అమ్మమ్మ అప్పటికే కొబ్బరికాయలు  బుట్టలో  పెట్టి సిద్ధంగా ఉంచింది. కాసిన్ని పూలు కోసుకుని వేణుగోపాల స్వామి గుడికి వెళ్ళాము. జయతి గుడి ఆవరణలోని రావి చెట్టు చుట్టూ ఉన్న అరుగుపై కుర్చుని ఎంచక్కా పక్షుల కువకువలు వింటూ ఫొటోస్ తీసుకుంటూ కూర్చుంది. అసలే మనం స్పెషల్ గెస్ట్ లం  కదా, పూజారి గారు మంత్రాలు చదివి చదివి గంటపైనే  పూజ చేసారు.

గుడిలో నుంచీ బయటకు వస్తుంటే ఆ పక్కనే ఉన్న ఇంట్లో నుంచీ ఒకావిడ బయటకు వచ్చి ,” ఎవరండీ ఆ పాప, మీ మనవరాలా? ” అని అడిగింది. ఆవిడ అడగటం పాపం అన్నట్టు అమ్మమ్మ పుట్టుపుర్వోత్తరాల కధ కహానీ మొదలుపెట్టేసింది. మొహమాటంగా  ఓ నవ్వు నవ్వి, అమ్మమ్మ చెయ్యి పట్టుకుని లాక్కొచ్చి కారులో కూర్చోపెట్టి, “ఇప్పుడీ కధంతా ఆవిడ అడిగిందా? నువ్వు చెప్పాలా చెప్పు,” అని విసుక్కుంటే, “ఏదోలే ,పెద్దాళ్ళం,” అంది అమ్మమ్మ.

ఇదో గమ్మత్తైన అనుభవం.

దొడ్లో కనీసం మనుష్యుల అలికిడన్నా ఉంటుందని పక్కనున్న గదులను అద్దెకు ఇచ్చాం. ఒకప్పుడు అది వంటిల్లు.

DSC_0509

వాళ్ళు కట్టెల పొయ్యిపై నీళ్ళు కాసుకుంటున్నారు.  ఉల్లిపాయ కాల్చుకుని తింటే భలే ఉంటుంది తెలుసా అంది చైతు. నిజమే బారిబిక్యూ లో ఉల్లిపాయ కాలుస్తాం మేము అన్నాను. Lets do BBQ here అనుకుంటూ మొదలుపెట్టాం.  అద్దెకుంటున్న వారి పిల్లలు (ఇద్దరు ఆడపిల్లలు, సుమారు పదేళ్ళు ఉంటాయనుకుంట), అక్కా చింతకాయలు కూడా కాల్చుకుని తింటే సూపరుగా ఉంటుంది అన్నారు. ఓహ్ అవునా! మరి చింతకాయలు ఎక్కడ దొరుకుతాయి మనకి అనడిగితే, పక్కనే చింతచెట్టు వుందక్కా, వెళ్లి కొసుకుందామా అనడిగారు. అంతకన్నానా  అనుకుంటూ నేను, చైతు రెడీ అయిపోయాం. కానీ ఆ పక్కనున్న ముసలమ్మ తిడుతుంది, పిచ్చబ్బాయి ఉంటాడు  అన్నారు పిల్లలు. ఏం పర్లేదు రండి అని వెళ్ళాం.

ఇంటి పక్కనే చిన్న సందులా ఉంటుంది, అక్కడే ఉంది చింతచెట్టు . మా చిన్నప్పటి నుంచీ అక్కడో పిచ్చబ్బాయి ఉండేవాడు. ఈ మామగారు  అతని తల్లి.

మేము మెల్లగా వెళుతుంటే, “ఎవరే అది……….. ,” ఏమి చెప్పేది! లకారానికి దీర్గం, గుడి దీర్గం…. మకారానికి ఓత్వం, ఔత్వంతో ఊరంతా వినిపించేలా తిట్లు. నేను చైతు కొంచెం దడుచుకుని  ఏం చేద్దాం అనుకుని  చివరికి  లైట్ లే అని కంటిన్యూ అయిపోయాం.

పెద్ద కర్ర సంపాదించి ఎవరు ఎక్కువ కాయలు కొట్టగలరో చూద్దాం అనే లెవెల్లో ఒక్కో చింతకాయ కింద  పడుతుంటే హుర్రే అనుకుంటూ సంచి నిండా కాయలు కోసుకున్నాం.  ఆ తిట్ల పెద్దావిడ ఎందుకో కానీ మావైపు రాలేదు. కోసుకోవటం అయిపోయాక, ఆవిడ మళ్ళి ఎక్కడ తిడుతుందో అని దొంగల్లా మెల్ల మెల్లగా నడుచుకుంటూ వెళ్తుంటే, రానే వచ్చింది. పిల్లకాయలను మరో తిట్టుతో దీవించి,  మా దగ్గరకు వచ్చి ఎవరు మీరు అంది నన్ను చైతుని.  వాళ్ళ మనవరాలిని అని నేనంటే, చిన్న దానివా అనడిగింది. కాదు అని నేనెవరో చెప్పేలోపే, నన్ను ఇంట్లో పిలిచే పేరుతో పిలుస్తూ నువ్వే కదూ అంది.   నాకెంత ఆశ్చర్యమో! ఆవిడకు నేను ఎలా గుర్తున్నాను, పైగా నా పేరు కూడా గుర్తుంది.

ఇంక అంతే… వాళ్ళ పెరట్లోకి తీసుకెళ్ళి జామ చెట్టు చూపిస్తూ జామకాయలు కూడా కోసుకోండి అని మా పై ప్రేమ కురిపించేసింది. తన గుడిసెలో నుంచీ నాలుగు కాయలు కూడా తీసుకొచ్చి మాకిచ్చింది ఆవిడ.  మానసిక సమతుల్యం లేని కొడుకుని రక్షించుకునే క్రమంలో ఆవిడ గడుసుగా దురుసుగా మారారు. ఒక్కో జీవితం ఒక్కో కధ, ఒక్కో వ్యధ.

కొన్ని చింతకాయలేమో కాల్చుకున్నాం. మరి కొన్నింటితో పచ్చడి చేసుకున్నాం. అమ్మమ్మ పచ్చిమిరపకాయలు, దనియాలు వేయించి ఇస్తే, గ్రైండర్ వద్దు అని కావాలని  రోట్లో రుబ్బుకున్నాం, ఆ రుచే వేరు.

DSC_0564-2 ఎన్ని దేశాలు తిరిగినా, ఎంతెంత గొప్ప గొప్ప అందాలను చూసినా కూడా మనూర్లో ఉదయించే సూర్యుడ్ని, మన పచ్చని చేలను, పొలం గట్లను, పంట కాలువలను, మన పల్లెలను  చూసే అందమే అందం.  మన ధనుర్మాసపు పొగమంచును, శరత్కాలపు వెన్నెల రాత్రుళ్ళను, వాన చినుకులను ఆస్వాదించే    ఆనందమే వేరు.

 

DSC_0456-2అనుభవం ఆ  రోజుదే అయినా అనుభూతి కొన్నాళ్ళు మనల్ని  వెంటాడుతూ ఉంటుంది.
రంగు రంగుల అనుభూతులు నలుపు తెలుపుల జ్ఞాపకాలై  మనలో మిగిలిపోతాయి.

ఊర్లో ఉన్నది కొన్ని గంటలే అయినా, అక్కడ తీసిన ఫోటో కలెక్షన్ నుంచీ  రోజుకో రెండు మూడు  ఫోటోలు బయటకు తీసి తనివితీరా చూసుకుని పేస్ బుక్లో అప్లోడ్ చేసుకోవటం, దాదాపు నెల తర్వాత ఈ పోస్ట్ రాయటం చాలా బాగుంది.  ఎప్పుడైనా ఈ పోస్ట్ చదువుకోవటం .. It’s like reliving those moments again.

 

Advertisements
Posted in జీవితం, నా అనుభవాలు, వ్యాసాలు, Photography, Uncategorized | Tagged | 11 Comments

చందమామ కధలు


చందమామ కధలు 

వెన్నెల కురిసే  ఓ పౌర్ణమి రోజున హటాత్తుగా సిటీలో కరెంట్ పోతే ఎంత బాగుండు  కదా! (దోమల సంగతి కాసేపు పక్కన పెట్టేద్దురూ 🙂 )

DSC_0565ఆబాలగోపాలం తమ తమ పరుగులన్నీ పక్కన పెట్టి వెన్నెల్లో గంతులేస్తేనో!

DSC_0570దోసిళ్ళలో వెన్నెలను దాచుకోగలిగితేనో!

DSC_0573కొబ్బరాకుల చాటునో, కొమ్మల మాటునో దోబుచులాడుతున్న చందమామను దొరికేసావోచ్ అని పట్టుకోగలిగితేనో!

DSC_0574ఎర్రగా పండిన గోరింటాకు అరచేతులను వెన్నెల వెలుగుల్లో చూసుకుంటేనో!

DSC_0577పేదరాసి పెద్దమ్మ చెప్పిన చందమామ కధలు చెప్పుకుంటేనో!

DSC_0578 వీరి వీరి గుమ్మడి పండు వీరి పేరేమి ….. నేనే చందమామను, ఆకాశంలోనుంచీ నీ ఒళ్లోకి ఊడిపడ్డానని నెలరాజు అంటేనో!

DSC_0599ఎంత బాగుండు!!!

పొర్ణమి రాత్రి వెన్నెలను ఆస్వాదించటానికి ఊరు చివరకు లాంగ్ డ్రైవ్ వెళ్ళాలనే కోరికైతే తీరలేదు కానీ, ఈ వీకెండ్ పార్కుకు వెళ్ళినపుడు చెట్టు చాటునుంచీ చంద్రుడు ఇలా పలకరిస్తే కొన్ని ఫోటోలు తీసుకున్నాను.

 

 

Posted in నా అనుభవాలు, Photography | 5 Comments

నాకోసం అట్టేపెట్టేయ్యవూ


నాకోసం అట్టేపెట్టేయ్యవూ

 10629746_10202625016488563_2699745010878008259_n

రెండంటే రెండే మాటలు

గుప్పెడంటే గుప్పెడు నీ నవ్వులు

అంతో ఇంతో చిలిపితనం

కాస్తంత అమాయకత్వం

కూసంత పసితనం

నాకోసం అట్టేపెట్టేయ్యవూ….

ఎప్పుడోకప్పుడు

గుప్పిళ్ళ  నిండా పూలను ఏరి

దారాలను పెనవేస్తూ మాలలు అల్లి

నీ సన్నిధికి పరిగెత్తుకుంటూ రాకపోతానా చెప్పు!

తీరా వచ్చాక

నాదగ్గరేం  మిగలలేదంటే

నేను చిన్నబుచ్చుకోనూ!


వర్షపు చినుకులను

పూల పరిమళాలను

కోనేటి మెట్లను

కాకి ఎంగిలిని

రామచిలుక రంగులను

కొబ్బరాకుల బొమ్మల పెళ్ళిళ్ళను

నెమళీక జ్ఞాపకాలను

కాగితపు పడవ మడతలలో

నాకోసం దాచేయ్యవూ….

అలసినప్పుడో

మనసు చిన్నబోయినప్పుడో

బుంగమూతితో నీ దగ్గరకు రాకపోతానా చెప్పు!

తీరా వచ్చాక

తాయిలాలేం లేవు నా దగ్గరని నువ్వంటే

చెమ్మగిల్లే నా కళ్ళలో ఉబికేవి నీలాలు కాదు

కన్నీరే

Posted in కవితలు, జీవితం, Uncategorized | 3 Comments

నీ జ్ఞాపకాలే…….. నువ్వు కాదు


నీ జ్ఞాపకాలే…….. నువ్వు కాదు

10501739_10202924104285571_6450727191125881808_n

ఏ హడావుడి, మరే సందడి లేని నిశ్శబ్దంలో
గాలి సవ్వడి, ఆకుల గలగలలు లేని సందర్భంలో
నెలవంక బెదురుబెదురుగా అడుగులో అడుగులేస్తూ
మేఘాల చాటు కెళ్తున్న తరుణంలో,
చూరు నుంచీ జారిపోబోతున్న ఘడియ
అక్కడే స్థంభింభించిపోయిన సమయంలో,
ఆరు బయట నేనుకాక మరెవ్వరూ లేనట్టూ
చుట్టూ ఉన్న మనుష్యులూ, పరిస్థితులూ
ఉన్నఫళంగా ఉన్నవన్నీ మాయమయిపోయినట్టూ,
నన్ను నా ఆలోచనలలోనికి
నా ఆలోచనలు నీ జ్ఞాపకాలలోనికి
నీ జ్ఞాపకాల్లోని నన్ను
నాలోని నిన్ను
ఆర్తిగా హృదయానికి హత్తుకోగలిగితే
నువ్వు లేవన్న లోటు లేనేలేదుగా!

1379807_10200809291496573_199867157_n

కన్నెర్ర చేసినా, కన్నీరు పెట్టినా
కెలికివేయబడ్డ రాతను తిరిగి రాయనూలేను.
పాళీ పట్టలేని నిస్సహాయతో, నిస్సత్తువో
అనుభవించేసాక
ఇంకా ఊహలేంటి ఊసులేంటనే తర్కాన్ని
ఆ చివరి మెట్టున పెట్టి
ఇక్కడే దొర్లిన మన కబుర్లను
కుదురుగా కుర్చోపెడతాను మొదటి మెట్టున.
మాటకారివి నువ్వనుకునేవు!
నీతో అల్లుకున్న నా ఆశలు, కలలు, జ్ఞాపకాలే
నా ప్రపంచంలో ప్రతిధ్వనిస్తూ ఉంటాయి
వీనులవిందుగా ఆలకిస్తూ ఉంటాను.

నువ్వు గుర్తొచ్చిన ప్రతీసారి కొత్తగానే ఉంటుంది
నీతో కరిగిన కాలం
కొత్త వర్ణాల మేళవింపుతో
సరికొత్త చిత్రాలను నా మనోఫలకంపై చిత్రిస్తూనే ఉంటుంది.
కుంచె పట్టిన చిత్రకారుడువి నువ్వనుకునేవు!
కాన్వాసుపై ఒలికేవన్ని నా నీ స్మృతులే.

అక్కడో ఇక్కడో ఎంతకని తవ్వుకుంటాం కాలాన్ని, గతాన్ని
అప్పుడో ఇప్పుడో ఎన్నని కొలుస్తాం గాయాలను, కన్నీటిని
అంగీకారం భౌతికమై లోకానిదైతే
ఆలోచన ఆధ్యాత్మికమై నాదవుతుంది.

DSC_0271చేజిక్కించుకోలేని బంధాలు
చేజార్చుకున్న ప్రేమలు
ఉండీ లేనట్టుండే సుఖదుఃఖాలు
తనపర జీవితాలు జీవించేసాక
ప్రేమలు విరహాలకు తావే లేదిక.
ఉన్నదంతా రాసులుగా పోగేసుకున్న నీ జ్ఞాపకాలే…. నువ్వు కాదు!

Posted in కవితలు, కష్టం, కాలం | 2 Comments

సువిసైడ్


సువిసైడ్ 

 

ఆ రెండు కన్నీటి చుక్కలు

కనుకోనలలో వేళాడుతున్నాయి

వాలే భుజం లేక…..

 

ఆ రెండు మాటలు

నాలికను చిధిమేస్తూ

గొంతుకలో నొక్కివెయ్యబడుతున్నాయి

వినే మనసు లేక…..

 

ఆ విసుగు నిస్పృహై

శూన్యంలోకి జారిపోతుంది

ఆశకు ఆసరా లేక…..

 

ఆ తనువు తనను తాను శిక్షించుకుంటూ

మరణాన్ని ప్రేమించి నిష్క్రమించింది

హత్యో ఆత్మహత్యో ముద్దాయిలెవరో

తేల్చుకోలేని ప్రశ్నలను

మనకు వదిలేస్తూ…..

 

మనం

ఆ మనసులను

ఆ ఆ  అంతరంగపు లోతులను తడమగలిగి

వారి ఆత్మలను ముద్దాడిఉంటే

ఒక మాట, ఒక చేయూత, ఒక ఆసరా, ఒక సహానుభూతి, ఒక ఆశ….ఇచ్చివుంటే

ఎన్ని కొత్త చిగురులు తొడిగేవో కదూ ఆ జీవితాలు.

చిదిమేసుకున్న ప్రతీ జీవితం మనల్ని వెంటాడుతూనే ఉంటుంది…

Posted in కవితలు, కష్టం, Uncategorized | 4 Comments

ఆ కళ్ళలో హరివిల్లు


ఆ కళ్ళలో హరివిల్లు

రెండు రోజుల నుంచీ ఈ లూప్ తెగట్లేదు. ఎక్కడో లాజికల్ మిస్టేక్ ఉంది. డీబగ్గింగ్ లో వేరియబుల్స్ అన్నీ బాగానే ఉన్నాయి, కానీ ఎండ్ రిసల్ట్ తప్పొస్తుంది. అబ్బా…..భలే విసుగ్గా ఉంది.

ఇంతలో ఫోన్ రింగయ్యింది. ఇప్పుడెవరా అని విసుక్కుంటూ మొబైల్ అందుకున్నాను. రిమైండర్ రింగ్. ఈ రోజు ఆంటీ బర్త్ డే. ఈ పని టెన్షన్లో పడి ఈ రోజు డేట్ కూడా చూసుకోలేదు. మార్నింగ్ సునీల్ చెప్పనన్నా చెప్పలేదు. మర్చిపోయి ఉంటాడేమో! మొన్న ఊరెల్లోచ్చిన కోపం ఇంకా పోలేదు. ముభావంగా ఉంటున్నాడు. బహుశా అందుకే నాతో చెప్పలేదేమో! వెంటనే సునీల్ కి రింగ్ చేసాను.

“ఏంటో తొందరగా చెప్పు,” భూప్రపంచంలో ఇతనొక్కడే బిజీ అన్నట్టు ఫోసులు.

“ఈ రోజు ఆంటీ పుట్టిన రోజు. నీకు గుర్తుందో లేదోనని”

“ఓ అమ్మ పుట్టిన రోజా, ఇప్పుడు అర్జెంటు పనిలో ఉన్నాను. కాసేపయ్యాక ఫోన్ చేస్తాను”, అన్నాడు.

ఆంటీకి రింగ్ చేసి శుభాకాంక్షలు చెప్పాను.

“నీకు గుర్తుందా!!”, ఆంటీ గొంతులో ఆశ్చర్యం.

“నా మొబైల్ గుర్తుచేసింది. అందుకే మొబైల్ ద్వారా విషెస్ చెపుతున్నాను,” నవ్వేసాను.

“విష్ చేసావు. అంతే చాలు,” ఆంటీ గొంతులో ఆనందం.

“ఈ రోజు స్పెషల్స్ ఏమిటి? అంకుల్ మీరు గుడికి వెళ్ళారా?,” అడిగాను.

“స్పెషల్ ఏముంటుంది! మామూలే అన్ని రోజుల్లోలా”

“కొత్త చీర కొనుక్కోలేదా ఆంటీ?”

“నాకెందుకమ్మా ఇప్పుడు కొత్త చీర”

“అదేమిటి అలా అంటారు? అంకుల్ బర్త్ డే కి స్పెషల్ వండారు. గుడికి వెళ్లి అర్చన చేపించారు. పోనీ, లంచ్ కి మీరిద్దరూ హోటల్ కు వెళ్ళండి”

“మీ అంకుల్ కదలొద్దూ! వంట చేసేసాను, పప్పు దోసకాయ వండాను”

ఇంకో నాలుగు మాటలు మాట్లాడి ఫోన్ పెట్టేసాను.

ప్రాబ్లం లూప్ లో కాదు, ఒక పాయింటర్ అడ్రస్ మిస్ అయిందని తెలుసుకోగానే యురేకా అని అరవాలనిపించింది. అరవటం ఆపి ఆ పాయింటర్ దేన్ని అడ్రస్ చెయ్యాలో కనుక్కోమంది బుర్ర. ఆలోచనేమో ఆంటీ మాటల చుట్టూ తిరుగుతుంది. ఈ పాయింటర్ మొదట లోకల్ వేరియబుల్ ని రీడ్ చేసి ఆ తర్వాత ఔటర్ లూప్ అండ్ గ్లోబల్ వేరియబుల్స్ ఆడ్ చేసుకోవాలి. ఏ ప్రోగ్రామర్ రాసాడో ముందుగా ఈ ప్రోగ్రాంని! లోకల్ వేరియబుల్ని ఇగ్నోర్ చేసి గ్లోబల్ని లూప్లో infinite గా తిప్పాడు.

ఎండ్ యూసర్ టెస్టింగ్ లేకుండా ఎన్ని లూప్స్ మనపై రుద్దేసారో. కుటుంబం, సమాజం నడుమన బొంగరంలా తిరుగుతూ తమని తాము మర్చిపోతున్నారా? అలా మర్చిపోకపోతే స్వార్ధమనే ముద్ర వేసేయ్యటం. ముద్రల సంగతి దేవుడెరుగు, నేను మాత్రం అలా ఉండను. నావారికి నేను ఇచ్చే విలువలో నేనూ ఉండేలా చూసుకుంటాను. హమ్మయ్య ఈ బగ్ ఫిక్స్ అయింది. వేళ్ళను విరుచుకుంటూ సీటులో వెనక్కి వాలాను.

అమ్మ కూడా అంతే, తనని తాను పట్టించుకోదు. నాదేముంది, మీ ఇష్టం అనేస్తుంది ఏ మాటకైనా.

నాకా రోజు బాగా గుర్తు. నేను డిగ్రీలో ఉండగా జరిగింది. ఆరోజు అమ్మ పుట్టిన రోజు. నాన్నకు గుర్తు లేకపోవటం చాలా సాధారణమైన విషయం. అమ్మ పుట్టిన రోజని పాయసం వండటం, మేమందరం గుడికి వెళ్ళటం ఎప్పుడు జరగలేదు. నేను, తమ్ముడు విష్ చేసే వాళ్ళం.

నాన్నకు ఇష్టమైన పూర్ణాలు, నాకిష్టమైన కీమా రోల్స్, తమ్ముడి కోసం గులాబ్ జాం….మా పుట్టిన రోజున మాకు ఇష్టమైనవి తప్పకుండా వండేది అమ్మ. అమ్మకి ఇష్టమైన వంటకం ఏంటో మాకు తెలీదు. తనకు ఇష్టమని పలానాది వండుకుని తిన్నది ఏనాడు లేదు.

నేను, తమ్ముడు ఆరోజు అమ్మను surprise చేద్దామనుకున్నాం. కాలేజీ అయ్యాక నేను బేకరీకి వెళ్లి కేక్ కొన్నాను, తమ్ముడు గ్రీటింగ్ కార్డు కొన్నాడు. నాన్నను డబ్బులు అడిగితే ఏమనేవారో తెలీదు కానీ మేము దాచుకున్న పాకెట్ మనీ సరిపోయింది.

మేమిద్దరం ఇంటికి వెళ్లేసరికి యధావిధిగా అమ్మ నలిగిపోయిన కాటన్ చీరలో ఉంది. మేము వచ్చేసరికి ఎదో ఒక స్నాక్ వండటం అమ్మకు అలవాటు. పకోడీలు చేస్తోంది. వంటింట్లోకి వెళ్లి పొయ్యి కట్టేసి చీర మార్చుకోమన్నాను. అమ్మ వింటే కదా!

నాన్న రాగానే కేక్ బయటకు తీసాం. అదిగో ఆ క్షణం అమ్మ కళ్ళలో తళుక్కున మెరిసిన మెరుపు నేను జీవితంలో మర్చిపోలేను. తమ్ముడు ఫోటోలు తీసాడు. కంటితో మేము చూడలేకపోయిన అమ్మ కళ్ళలో దాక్కున్న చిన్నపాటి చెమ్మ ఆ ఫోటోలలో మాకు కనిపించింది.

ఆ రాత్రి అమ్మ మా గదిలోనికి వచ్చి నన్ను, తమ్ముడ్ని దగ్గరకు తీసుకుని….ఉదయం మీరెవరూ విష్ చెయ్యకపోయేసరికి, నా పిల్లలు కూడా మర్చిపోయారే అనుకున్నాను. కొంచెం బాధేసిందమ్మా అంది. మా నుదిటిపై ముద్దిచ్చి వెళ్ళింది.

జ్ఞాపకాలలో నుంచీ బయటపడి, బగ్ ఫిక్స్ అయిందని మెయిల్ చేసి సునీల్ కి మళ్ళీ కాల్ చేసాను.

“ఈవెనింగ్ తొందరగా రా. మీ ఇంటికి వెళ్దాం,” అన్నాను.

“ఆర్ యు క్రేజీ? మాధాపూర్ నుంచీ అమీర్పేట్ కు వర్కింగ్ డే ట్రాఫిక్లో వెళ్తావా? వీక్ ఎండ్లో వెళ్దాం,” అన్నాడు.

“అడగట్లేదు బాస్, వెళ్దామని చెపుతున్నాను. ఈరోజు మీ అమ్మ బర్త్ డే”, అన్నాను.

మొన్న ఊరెల్లినప్పటి కోపం నాకూ ఉంది. పెళ్ళవగానే పెళ్ళాం జీ హుజూర్ అనుకుంటూ మొగుడేనక ఉంటారనుకుంటారో ఏమిటో?!

తొందరగా వెళ్ళటానికి పర్మిషన్ తీసుకుని ఇన్ ఆర్బిట్ మాల్ కి వెళ్లాను. ఆంటీకి ఏదన్నా గిఫ్ట్ కొనాలి. ఏం కొనాలో తెలియట్లేదు. కళానికేతన్ లో వెంకటగిరి, గద్వాల్ చీరలు చూసాను. నాకు పెద్దవారి చీరల గురించి అంతగా తెలీదు. వంగపండు రంగుకి సన్నటి జరీ బోర్డర్ పుట్టాడ పట్టు చీర బాగుందనిపించింది. సెలెక్ట్ చేసి పక్కన పెట్టాను. కానీ తృప్తిగా లేదు. వాచెస్, హ్యాండ్ బాగ్స్, గోల్డ్ ఇయర్ రింగ్స్ చూసాను. బంగారం, బట్టలు ఇవి కాదు, ఇంకా ఎదో కావాలి. ఆంటీ అభిరుచికి నచ్చే గిఫ్ట్ కావాలి.

ఆంటీకి పాత సినిమాలంటే ఇష్టం. అంకుల్ చేతిలో రిమోట్ లేకపోతే పాత సినిమా వస్తుందేమోనని అన్ని చానెల్స్ మారుస్తారు. మ్యూజిక్ వరల్డ్ లో పాత సినిమా సిడిల ప్యాక్ కొన్నాను. సిడి పెట్టుకుని ఆంటీ ఒక్కరే చూసేలా portable సిడి ప్లేయర్ కూడా తీసుకున్నాను. రెండూ అందంగా గిఫ్ట్ వ్రాప్ చేపించి సునీల్ కి కాల్ చేసి నన్ను మాల్ దగ్గర పిక్ చేసుకోమని చెప్పాను.

“ఏంటి విశేషం, అత్తగారిని కాకాపడుతున్నావ్,” కళ్ళేగరేసాడు.

“హలో మిస్టర్ పతి దేవ్…..గ్రో అప్…..గ్రో అప్…..గ్రో అప్ లైక్ అ రేమాండ్ కంప్లీట్ మాన్,” నేనూ కళ్ళేగరేసాను.

ఓ క్షణం అర్థం కాలేదు తనకి. అర్థం అయ్యాక నవ్వాలో లేక నా వైపు కోపంగా చూడాలో అర్థం కానట్టు పెట్టాడు మొహం. నా పెదవులపై సన్నటి నవ్వు అతని చూపుని దాటిపోలేదు.

“మొన్న ఊర్లో పెద్ద ఫోసులు కొట్టావ్,” కయ్యానికి కాలుదువ్వుతున్నాడు.

“నేనేం ఫోసులు కొట్టలేదు. నాకు ఇష్టం లేని పని నేను చెయ్యలేదు..అంతే,” నేనూ స్థిరంగా చెప్పాను.

“పెద్దవారిని గౌరవించాలని నేర్చుకోలేదా”

“గౌరవించాలని నేర్చుకున్నాను. పెద్ద చిన్న అని కాదు మంచి వారిని గౌరవించాలని గ్రహించుకున్నాను. అయినా నాకు అర్థంకాదు, నీతో పెళ్ళవగానే నీ వాళ్ళందరూ నాకు నచ్చెయ్యాలని, అందరికీ నేను విధేయురాలినై ఉండాలని ఎలా అనుకున్నావ్? అయినా ఇప్పుడేంటి వాదన? ”

కారు ట్రాఫిక్ లో స్లో గా వెళ్తుంది.

“నాకు మీ పెద్దమ్మ నచ్చలేదు. కూపీలు లాగినట్టు ఆవిడ అడిగే ప్రశ్నలు, నిలువునా చీల్చుతున్నట్టు చూసే చూపులు, కోడలిపై మాటమాటకి ఫిర్యాదులు, కూతుర్నేమో ఆకాశానికి ఎత్తడాలు, కూతురి అత్తగారిని తిట్టటం……పైగా నాకు నీతి బోధలు. సంవత్సరం క్రితం జరిగిన మన పెళ్ళిలో మీకు మర్యాదలు సరిగ్గా జరగలేదంట. ఇవన్నీ ఒకెత్తు, ఆ మామగారిని ఎలా విసుక్కుంటుందో చూసావా? ముసలావిడ, అత్తగారు అని కూడా లేకుండా”

“ఏదోలే పెద్దాళ్ళ చాదస్తం”

“ఏదోలే మాఆవిడకు ఇష్టం లేదు అని ఎందుకు అనుకోలేవ్? పెద్ద కామిడి ఏమిటంటే, నువ్వు బాగుండాలని నేను వ్రతాలు పూజలు చెయ్యాలంట. నేను బాగుంటే ఆటోమేటిగ్గా మీ అబ్బాయి బాగుంటాడులే అన్నాను, అబ్బో ఆవిడకు ఎంత కోపం వచ్చిందనుకున్నావ్,” నాకు నవ్వొచ్చింది.

“పెద్దమ్మ నీకు బొట్టు పెట్టి, జాకిట్టు ముక్క పెడుతున్నప్పుడు నువ్వు ఆవిడ కాళ్ళకు దణ్ణం పెడతావనుకుంది. కనీసం వచ్చేటప్పుడైనా ఆవిడ కాళ్ళకు దణ్ణం పెడితే నీకేం పోతుంది”

“ఇది మరీ బాగుంది. నువ్వు మా చుట్టాలింటికి వచ్చినప్పుడేమో నీకు సకల మర్యాదలా! అయినా నాకు ఇష్టం లేదు, నేను చెయ్యను. ఇంక ఈ వాదన ఇక్కడితో ఆపేయ్”

సునీల్ పెదాలు ఎదో పదాన్ని ఉచ్చరించాయి. నాకు వినిపించకపోయినా అదేమిటో నాకు తెలుసు..పొగరు అంటాడు. అనుకోనీ. అతను నన్ను అర్థం చేసుకోవాల్సిందే.

మొన్నీ మధ్య కూడా ఇంతే, నేను ఆంటీకి ఎదురు చెప్పాను అంటాడు. నేను నా అభిప్రాయం చెప్పాను, అది ఎదురు చెప్పటం కాదంటే వినిపించుకోడే! నా అభిప్రాయం నిక్కచ్చిగా చెప్పటం అంటీకి కూడా నచ్చలేదని నాకు తెలుసు. ఆ మూస పాత్రల్లో నుంచీ, దోరణల్లోనుంచీ బయట పడదామని కూడా అనుకోరు. ఒక్కోసారి ఉక్కిరిబిక్కిరయినట్టు ఉంటుంది.

మొదట్లో ఇలాంటి సంఘటనలు జరిగినప్పుడల్లా సునీల్ పై కోపం వచ్చేసేది. ఆ తర్వాత ఆలోచించుకుంటే, ఇందులో తప్పంతా సునీల్ ది కాదనిపించింది. అత్త కోడల్ల సంభందం ఎన్ని వంకరలు తిరిగిందో చుట్టూ చూస్తూనే ఉన్నాను. భార్యంటే ఇలాగే ఉండి తీరాలనే అంచనాలు, భ్రమలు మరెన్నోమనలో. చిన్నప్పటి నుంచీ మనం పెరిగిన వాతావరణం, మన చుట్టూ ఉన్న సమాజం, పరిస్తితులు మనల్ని ముద్రల్లా తయారు చేసేస్తాయి. ఇప్పుడు కోపం పోయి నా కర్తవ్యం తెలిసింది.  విమర్శిస్తూ కూర్చోవటం వళ్ళన ఉపయోగం లేదు, అర్థం చేసుకునే అవసరం, ఎదిగే అవకాసం ఇవ్వాలి నేను.

సన్నగా చినుకులు మొదలయ్యాయి. కారు అద్దాలపై పడిన చినుకులు గాలికి పైపైకి వెళ్ళటం చూడటం భలే గమ్మత్తుగా ఉంటుంది. ఆశికి పాటలు ఆన్ చేసాను. తుంబి హో, అబ్ తుంబి హో, జిందగీ అబ్ తుంబి హో పాట కారంతా పరుచుకుంది.

మమ్ముల్ని చూడగానే ఆశ్చర్యం, ఆనందంతో విచ్చుకున్న ఆంటీ మొహం చూస్తుంటే అనిపించింది — మన అమ్మలకు వాళ్లకు వాళ్ళు ప్రాముఖ్యం ఇచ్చుకోవటం తెలీదు. ఇంట్లో అందరికీ అన్నీ సమకూరుస్తారు, వాళ్ళ కోసం వాళ్ళు ఏమీ చేసుకోరు. మనం కూడా అమ్మను taken for granted గా తీసుకుంటాం. అలా ఉండటం అమ్మలకు ఆనందాన్ని ఇస్తుందా? ఏ మాత్రం గుర్తింపు కోరుకోని మనుష్యులు నిజంగా ఉంటారా?

ఆఫీసులో ఆన్యువల్ రివ్యూస్ అప్పుడు జరిగే రభస గుర్తొచ్చింది. ఇక్కడ నచ్చకపోతే ఇంకో కొలువనుకుని వెళ్ళిపోయే పనిలో సరైన గుర్తింపు రాకపోతేనే తెగ బాధ పడిపోతామే, జీవితమే కుటుంబం అనుకుని బతికే అమ్మకు కొద్దిపాటి గుర్తిపును కూడా ఇవ్వకపోవటం ఎంత దారుణం. ఏమన్నా అంటే, త్యాగాల్లాంటి ఒట్టి మాటలు, బరువైన మూటలు నెత్తిన పెట్టేస్తారు. ఆ బరువులో కాస్త భాగం మీరు మోయ్యండి అంటే ఆడవారికి మాత్రమే వర్తించే నీతులు సూక్తులు వల్లెవేస్తారు. బాబోయ్……. హిపోక్రసీ!

నాకెందుకమ్మా ఇవన్నీ అంటూ మొహమాట పడుతూనే కేకు కట్ చేసారు ఆంటీ. హ్యాపీ బర్త్ డే టు యు….క్లాప్స్ కొడుతూ పాటను నేను మొదలుపెట్టాను – సునీల్, అంకుల్ అందుకున్నారు. ఆంటీ సిగ్గుపడ్డారు. చిటికెలో వంట చేసేస్తానన్నారు. ఈ రోజు మీరు సెలెబ్రిటి, పనేం చెయ్యకూడదు అంటూ ఫుడ్ ఆర్డర్ చేశాం.

“ఆంటీ కోసం కొన్నాను. నువ్వు ఇవ్వు“, గిఫ్ట్ ప్యాకెట్ సునీల్ కు అందించాను.

“ఏంటిది?,” అడిగాడు.

“ఆంటీ అభురుచికి నచ్చే బ్లాక్ అండ్ వైట్ సినిమాలు. I am sure she will love it.”

“ఓహ్!”, సునీల్ ఆశ్చర్యార్ధకం.

“మై డియర్ అబ్బాయ్,మన వారిని ప్రేమించటం, గౌరవించటం, గుర్తించటం అంటే ఇది. కాళ్ళకు దణ్ణాలు పెట్టడం కాదు. ఈ సారి నీ బర్త్ డే కి రేమండ్ సూట్ కొనిస్తాలే”, కళ్ళేగరేస్తూ నవ్వేసాను.

“ఈ రేమండ్ మాన్ ఎక్కడ తగులుకున్నాడు, నా ప్రాణం తీస్తున్నావ్”, సునీల్ హాయిగా నవ్వేసాడు.

సునీల్ గిఫ్ట్ ప్యాక్ ఆంటీకి ఇస్తుంటే ఆవిడ కళ్ళలో మెరుపు. కొన్నేళ్ళ క్రితం అమ్మ కళ్ళలో చూసిన అదే మెరుపు. ఆ మెరుపు సునీల్ హృదయాన్నిసూటిగా తాకింది. నన్ను,ఆంటీని కౌగలించుకుంటూ గర్వంగా, కృతజ్ఞతగా నవ్వాడు.

అంకుల్ మోములో దోబూచులాడిన గుర్తింపు ఆ సాయంత్రానికే నిండుదనాన్ని తెచ్చింది.

“మన విలువను తెలియచెప్పటం కూడా మన బాధ్యతే ఆంటీ”, వెళ్తూ వెళ్తూ చిన్నగా అన్నాను. ఓ వాన చినుకు ఆంటీ కళ్ళలో కురిసి హరివిల్లై మెరిసింది.

ప్రచురణ : http://magazine.saarangabooks.com/2014/07/23/%E0%B0%86-%E0%B0%95%E0%B0%B3%E0%B1%8D%E0%B0%B3%E0%B0%B2%E0%B1%8B-%E0%B0%B9%E0%B0%B0%E0%B0%BF%E0%B0%B5%E0%B0%BF%E0%B0%B2%E0%B1%8D%E0%B0%B2%E0%B1%81/

Posted in కధలు | 2 Comments

స్విస్ మంచు పర్వతాల సొగసులు


స్విస్  మంచు పర్వతాల సొగసులు

మంచు కొండలను ఎప్పుడెప్పుడు చూస్తామా అన్న ఆరాటం ఆ రోజు మాకు. తెల్లటి మల్లెలు జల్లినట్టు ఉంటుందేమో! చలి ఎక్కువగా ఉంటుందేమో! ఆ మంచు రుచి ఎలా ఉంటుందో? రకరకాల ఊహలతో మౌంట్ టిట్లిస్ బయల్దేరాం.

కేబుల్ కార్ నిదానంగా….

DSC_0092

ఈ చెట్లపై నుంచీ…

DSC_0070

ఈ పర్వతాల పై నుంచీ….

DSC_0079

మేఘాలలో విహరిస్తూ

ఇక్కడకు చేరాం.

DSC_0147

కొండపై తెల్లగా పరుచుకున్న మంచు, ఆకాశంలో మెరుస్తున్న సూర్యుడు

DSC_0210

మబ్బులు, మంచు పోటీ పడుతుంటే మనుష్యలు చిన్న పిల్లల్లా ఆనందపడి పోతునట్టు  లేదూ!

DSC_0203

మరొకొన్ని అందాలు

ఈ కేబుల్ కారు ఎక్కేసి,

DSC_0155

తిరుగు ప్రయాణంలో మరోసారి కొండలను, ఇళ్ళను చూస్తూ కిందకు వచ్చేసాం.

ఆ రోజు సాయంత్రం లుసుర్న్ సిటీలో గడిపాం. చిన్న చిన్న ఐటమ్స్ షాపింగ్ చేసి, లేక్ దగ్గర చాలా సేపు కూర్చున్నాం. స్వాన్స్ కి, పావురాలకు బిస్కట్స్ పెట్టం పిల్లలు బాగా ఎంజాయ్ చేసారు.

DSC_0312 DSC_0324 DSC_0396 DSC_0397

స్వాన్స్ కి ఫీడ్ చెయ్యటం కోసం చాలా బిస్కట్స్ కొనుక్కుని మళ్ళి వద్దాం స్విస్ అన్నారు 🙂

దగ్గరలో ఉన్న చర్చికి వెళ్లి ఆ రోడ్లలో తిరిగాం.

DSC_0379 DSC_0389

 

ఇంకో టపా ఉందండోయ్…అదే ఆఖరుది, ఇంక ఆపేస్తా 🙂

Posted in Uncategorized | Leave a comment